Το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο του Τμήματος Μελέτης και Αποκατάστασης Βλαβών Νωτιαίου Μυελού της Ελληνικής Εταιρείας Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, μέλους της Διεθνούς Εταιρείας Νωτιαίου Μυελού (ISCoS, International Spinal Cord Society), πραγματοποιείται στις 24- 25 Νοεμβρίου στο συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης» της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη.

Ο τίτλος του συνεδρίου είναι «Από την πρόληψη στην επανένταξη – Εκεί που συναντιόμαστε όλοι». Η θεματολογία:

  • Κάκωση Νωτιαίου Μυελού. Μια σοβαρή κινητική βλάβη που «δοκιμάζει» το σύστημα υγείας και την κοινωνία μας.
  • Κάκωση Νωτιαίου Μυελού. Η σημασία της πρόληψης.
  • Κάκωση νωτιαίου μυελού. Οξεία αντιμετώπιση.
  • Έλκη πίεσης στην κάκωση νωτιαίου μυελού: Σύγχρονες απόψεις και μελλοντικές τάσεις.
  • Διαταραχές του σωματικού νευρικού συστήματος στην κάκωση νωτιαίου μυελού.
  • Διαταραχές του αυτόνομου νευρικού συστήματος στην κάκωση νωτιαίου μυελού.
  • Συμμετοχή του ατόμου με κάκωση νωτιαίου μυελού και της οικογένειάς του στην Διεπιστημονική ομάδα Αποκατάστασης.

 

Η νευροχειρουργική επέμβαση δεν αρκεί σε πολλούς ασθενείς με νόσο Cushing

Σχεδόν το ήμισυ των ενηλίκων με επιμένουσα νόσο Cushing ή υποτροπιάζουσα νόσο μετά από χειρουργική αντιμετώπιση απαιτούν δεύτερη και μερικές φορές τρίτη θεραπευτική παρέμβαση, συμπεριλαμβανομένης της νευροχειρουργικής επέμβασης στην υπόφυση, της ακτινοθεραπείας, της φαρμακοθεραπείας ή της αμφοτερόπλευρης επινεφριδεκτομής, σύμφωνα με δεδομένα μελέτης από το Μεξικό.

Ο Moisés Mercado, MD, FRCPC, του Νοσοκομείου ABC Νευρολογικών νοσημάτων στην Πόλη του Μεξικού, και οι συνεργάτες αξιολόγησαν 84 ενήλικες (διάμεση ηλικία, 34 έτη, 77 γυναίκες) με νόσο Cushing για να προσδιοριστεί η μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα της δευτερογενούς παρέμβασης για την επιμένουσα και υποτροπιάζουσα νόσου Cushing. Η διάμεση διάρκεια παρακολούθησης ήταν 6,3 έτη.

Συνολικά, σε 81 από τους συμμετέχοντες η κύρια αντιμετώπιση ήταν με διασφηνοειδική χειρουργική επέμβαση. Περισσότεροι από τους μισούς παρουσίασαν ύφεση μεγάλης διάρκειας (61,7%), η νόσος παρέμεινε ενεργός στο 16% (που είχαν διαγνωστεί με επίμονη νόσο του Cushing) και 22% εμφάνισαν υποτροπή μετά από ύφεση της νόσου.

Μετά το αρχικό χειρουργείο, σε 18 συμμετέχοντες απαιτήθηκε νευροχειρουργική επανεπέμβαση, συμπεριλαμβανομένων σε 10 με υποτροπιάζουσα και οκτώ με επίμονη νόσο. Ακτινοθεραπεία χορηγήθηκε σε 14 συμμετέχοντες, μεταξύ των οποίων σε δύο ως κύρια θεραπεία και σε 12 μετά αποτυχία της επέμβασης της υπόφυσης. Σε 15 ασθενείς χορηγήθηκε κετοκοναζόλη σε κάποια χρονική στιγμή κατά την πορεία της νόσου. Αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή πραγματοποιήθηκε σε 12 συμμετέχοντες.

Η επανεπέμβαση στην υπόφυση ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη δευτερογενής αντιμετώπιση (22,2%), ακολουθούμενη χορήγηση κετοκοναζόλης (16%), ακτινοθεραπεία (14,8%) και αμφοτερόπλευρης επινεφριδεκτομής (14,8%). Περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες παρουσίασαν αρχική ύφεση μετά από μια δεύτερη επέμβαση (66,6%) και ακτινοθεραπεία (58,3%), ενώ μακροχρόνια ύφεση επιτεύχθηκε σε μόλις 33,3% των συμμετεχόντων που υποβλήθηκε σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση και 41,6% των συμμετεχόντων που είχαν υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία. Οι μισοί από τους συμμετέχοντες που υποβλήθηκαν σε αμφοτερόπλευρη επινεφριδεκτομή είχαν διαγνωστεί με σύνδρομο Nelson (ανάπτυξη μεγάλων υποφυσιακών μακροαδενωμάτων που εκκρίνουν ACTH).

Συνολικά, 88% των συμμετεχόντων πέτυχαν ύφεση, και η νόσος ήταν βιοχημικώς ελεγχόμενη με φαρμακολογική θεραπεία σε 9,5% των συμμετεχόντων μετά την αρχική, τη δευτερογενή και την τρίτη γραμμή θεραπείας. «Η αποτελεσματικότητα των εναλλακτικών λύσεων αντιμετώπισης για υποτροπιάζουσα ή επίμονη νόσο Cushing ποικίλει μεταξύ των ασθενών, και συχνά, περισσότερες από μία από αυτές τις παρεμβάσεις είναι απαραίτητες προκειμένου να επιτευχθεί μακροχρόνια ύφεση», έγραψαν οι ερευνητές.

Πηγή: healthweb.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *